Urte asko daramatzat entzuten buruko osasuna fenomeno berria dela, jendea lehen erresilienteagoa zela sufrimenduarekiko.
Ukaezina da gu aldatu garela, baina gure egoerak ere bai.
Jendeak lehenago sufritzen zuen, depresioa edo antsietatea zuten, baina beste modu batzuetan ezkutatzen zen. Ez genuen gaur egun dugun ezagutza edo informaziorako sarbiderik gai hauei buruz.
Gainera, ukaezina da testuingurua aldatu dela eta, jakinda ere jende askorentzat eboluzioa egon dela, agian bizitzako une batzuetan, askatasuna galdu dugula.
Landa-ingurune batean hazi zen emakumea naiz. Nire amonak, emakume langile eta erabakigarria zenak, ez zituen gaur egun ditugun erosotasunak ezagutzen, baina naturaz inguratuta bizi zen; naturak agintzen zizkion ordutegiak eta errutinak.
Gertu zituen seme-alabak eta senarra; gehienak etxean lan egiten zuten abeltzain edo nekazari gisa.
Gaur egun denok ditugu errutina oso zurrunak, gutxitan zirraratzen gaituzten lanak, askotan lau hormen artean itxita, eta horrek, aurrerapena dirudien arren, gure osasun mentalean eragiten du.
Hori guztia dela eta, zientziak argi erakutsi duen bezala, nondik gatozen kontuan hartzen duen proiektu bat sortu nahi izan dut, zalapartatik, hiri handietatik, handikeriatik eta handikeriatik urrun, gure sehaskara: naturara. Eta ez da sorginkeria bezalako sasi-zientziei buruzkoa, inondik inora; zientzia eta berrikuntza klinikoa ardatz dituen proiektu bat da, baina naturaren indarra erregulatzaile natural gisa aprobetxatzen duena.
